Luie kat

Oh nee, een column. Deadline is vandaag. Ik moet nog beginnen. Maar waar moet ik over schrijven?

Ik heb geen idee. Wat nu? Stress, druk, ellende. Mijn hoofd slaat op hol en ik begin langzaam maar zeker een vreemd gevoel in mijn onderbuik te krijgen. Een gevoel van vlinders en zenuwen. Een gevoel van haast en druk. Een gevoel dat me zegt dat ik nou toch wel eens op moet gaan schieten met het aanleveren van een stuk. “Wat moeten ze wel niet denken over je. Je was zo goed op weg met je eerste tekst”, mompel ik in mezelf. Ik hou me voor dat ik het beste presteer onder druk en dat ik deadlines nodig heb om productief te zijn. “De woorden zullen me ieder moment te binnen schieten hoor, wees maar niet bang”, lieg ik tegen mezelf.

Ondertussen zie ik de cursor op mijn scherm knipperen. Ik zie ‘m knipperen maar er verschijnt geen letter. Nog geen komma. Al zou een komma vreemd zijn om een tekst mee te beginnen, maar de boodschap lijkt me duidelijk.

Waar moet ik in godsnaam over gaan vertellen? Ik weet het echt niet. Misschien kom ik er achter als ik de kattenbak even verschoon? Hmmm, nee ook niet, maar de poes kijkt me vol liefde aan omdat haar drolletjes nu niet meer in de weg liggen. Met haar zojuist geleegde darmpjes ligt ze op haar favoriete kussentje al spinnend te genieten. Haar stressmomentje is voorbij en ze kan weer verder met waar katten in het dagelijkse leven mee bezig zijn. Slapen… Wat een heerlijk leventje is dat toch. Maar goed, ik moet verder. Ik heb een column te schrijven!!

Ik zeg tegen mezelf dat ik me niet op moet fokken en dat creativiteit als een bom in moet slaan. Een bom die een tsunami aan woorden veroorzaakt en dat ik die golf dan als een ware surfdude moet berijden. In mijn gedachten sta ik op een surfplank op het altijd zonnige eiland van Hawaï. Mijn haren golven in de wind terwijl ik mijn kunsten op de plank vol passie aan het publiek op het strand laat zien. De meest geweldige golf komt op me af. Ik denk: “dat is de mijne.” Nog voor ik het door heb, slaat hij me van mijn plank en ineens ben ik weer in Tilburg met een leeg computerscherm en een schone kattenbak.

Dat creatieve golfslagbad kan ik maar beter vergeten. Misschien moet ik het hebben van discipline en toewijding. Ik zet een kop koffie en ga vol overgave achter mijn bureau zitten. “Vol overgave”, hoor ik mezelf nog zeggen terwijl ik op Twitter kijk of ik nog ‘gementioned’ ben. Helaas, vandaag ben ik niet interessant genoeg. “Heb ik nog nieuwe e-mails gekregen? Nee, ook niet.” Dan maar eens op Facebook kijken of er nog mensen hebben gereageerd op die ene foto die ik laatst had geplaatst. Geen reactie…. In een sms vraagt een vriend van me of ik tijd heb om een kop koffie te drinken in de stad.

“Ja”, zeg ik net iets te hard in mezelf. “Ik heb toch niets te doen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *